روزهاى ماه رمضان، روزهاى عزم و اراده و ایمان، روزهاى آزادى و رهایى و احسان است. سخت ترین اسارتها، اسارت در پنجه قدرتمند غرایز و بالاترین گرفتاریها، گرفتارى در زنجیر تمایلات و خواستهاى نفسانى است، و ماه رمضان، ماه رهایى از اطاعت فرمان شکم و ماه آزادى از اطاعت گرگ خشم و خوک شهوت است، ماه رهایى از تسلط سنگین و ننگین غرایز خشم و تندى و گرسنگى و تشنگى است، ماه عزم و اراده و پیروزى است.
انسان مومن که به امر خدا و براى اطاعت از فرمان او روزه مى گیرد، با رعایت ادب و آداب روزه دارى، بند بند اسارتها را لحظه لحظه پاره مى کند و از فشار و اسارت در زنجیر غرایز مى رهد و آزاد مى شود.
روزه دارى عزم و اراده و تصمیم را پرورش مى دهد و غرایز را _ پیش از آنکه سرکش و قدرتمند شوند _ مهار مى کند و به دست مى د هد.
حضرت امام على بن موسى الرضا (ع) در مورد حکمت وجوب روزه مى فرمایند:
« خداى متعال روزه را واجب کرده تا انسانها رنج گرسنگى و سوزش تشنگى را بچشند و بشناسند و با این درک و شناخت، به فقر و نیازمندى خویش در روز قیامت واقف و آگاه شوند، روزه دار نیاز خود را در مقابل پروردگارش در مى یابد تا در مقابل شهوات صبورى ورزد و از ثواب الهى بهره مند شود. همچنین خداى متعال روزه را واجب کرده تا شدت رنج و فشارى که مردم و نیازمند مى کشند، شناخته شود و به یارى آنها بشتابند و آنچه خدا در اموالشان براى فقرا واجب کرده است، بپردازند.
سید على اکبر حسینى
برگرفته از کتاب: اخلاق در خانواده