در ماه مبارک رمضان، همانگونه که از خوردن و آشامیدن دست مى کشیم، باید از پر گفتن و بیهوده گفتن، دشنام دادن و آزار کردن هم دست برداریم، تا روزه اى به کمال و مقبول داشته باشیم.
حضرت امام جعفر صادق(ع) فرمودند: روزه فقط امساک از نوشیدنى و خوردنى نیست، چرا که حضرت مریم گفت «من نذر کرده ام که بخاطر خداى مهربانم روزه بدارم» یعنى: روزه و سکوت داشته باشم. بنابراین هنگامى که روزه گرفتید، زبانهاى خود را حفظ کنید، چشمهایتان را بر گناه ببندید، با یکدیگر پرخاش نکنید و حسد نورزید.
باز هم امام صادق (ع) مى فرمایند: رسول خدا (ص) دیدند که زنى روزه دار، خدمتکارش را دشنام مى دهد. رسول خدا غذایى طلب کردند و پیش روى زن نهادند و گفتند :از این غذا بخور. زن با تعجب گفت: اى واى! چگونه غذا بخورم. شما که مى دانید من روزه ام! رسول خدا فرمودند: چگونه ممکن است روزه دار باشى، در صورتى که خدمتکارت را دشنام مى دهى؟ روزه تنها نخوردن و نیاشامیدن نیست.
در میان همه امساک ها، بر حفظ و نگهداشت زبان خیلى تأکید شده است. چرا که زبان همانند حیوان سرکش و درنده اى است که اگر رهایش کنید، زخم مى زند و خونین مى کند ویران مى کند و از پا در مى آورد و نیکى هاى دیگر را نابود مى کند.
رسول خدا فرمودند: هیچ بنده روزه دارى نیست که اگر به او دشنام داده شد، در پاسخ بگوید :«من روزه دار هستم، سلامم را بپذیر» مگر این که پروردگار متعال اعلام فرماید :«آگاه باشید، بنده من به روزه پناه برد و لب به دشنام نگشود، به پاس صبر و تقوایش از آتش دوزخ پناهش دهید و به بهشت واردش سازید.»