درست است که زن و شوهر به یکدیگر نیاز دارند و خداى متعال آنان را براى هم آفریده است، اما زن _ با عواطف ویژه و احساسات لطیفى که دارد _ به گفت وگو و انس و مراقبت و سرپرستى شوهرش بیشتر نیاز دارد و از حسن خلق و مهربانى و لبخند شوهرش بیشتر شادمان مى شود. زن زندگى مى کند تا رضایت شوهر و سعادت فرزندانش را تأمین کند و بالاترین پاداش او کلمه سپاس و محبتى که بر چهره آنها مى بیند و از خوشحالى آنها خوشحال مى شود.
کرامت مرد این است که وقتى که با عقد ازدواج تعهد سرپرستى و اداره زندگى را بر عهده مى گیرد، زن دارى و فرزند پرورى را در اصول برنامه هاى خود قرار دهد و به احساسات و عواطف ویژه همسرش احترام بگذارد. از رفت و آمدها و معاشرتهاى غیر ضرورى بکاهد، زودتر به خانه برگردد و با زن و فرزند خود باشد، انس بگیرد، بگوید و بشنود، غذا بخورد و از مهر و محبت پاک آنها لذت ببرد. پیامبر خدا فرمودند: هر مردى که سفره را بگستراند و زن و فرزند خویش را فرا خواند و غذا را با نام خدا شروع کنند و با شکر خدا به پایان برند، در هنگامى که هنوز سفره برداشته نشده، خدا رحمت و مغفرت خود را بر آنان نازل فرماید.
دور از کرامت و شرافت انسانى است که مردى همسرش را در خانه منتظر بگذارد و در خارج خانه اوقاتش را با دیگران بگذراند.